به گزارش اطلاعات آنلاین، انیمیشن سینمایی «یوز» به کارگردانی رضا ارژنگی و تهیهکنندگی احسان کاوه، محصول مشترک مرکز انیمیشن سوره و ویستامدیا، با عنوان بینالمللی و روسی Толстяк Юзи از ۱۶ آوریل برابر ۲۷ فروردین ۱۴۰۵ اکران عمومی خود را در سینماهای روسیه آغاز کرد و به فروش ۲۵۵,۷۶۱ دلاری دست یافت.
بر اساس اطلاعات موجود در صفحه باکسآفیس Kinometro /BK Media برای انیمیشن Yooz (Толстяк Юзи)، این اثر که به مدت ۱۸ روز روی پرده سینماهای روسیه رفته، موفق به جذب ۴۹,۸۰۰ مخاطب و فروش ۱۹,۲۴۰,۸۶۴ روبل شده است.
یوز که روایتی پرماجرا از تکاپوی یک یوزپلنگ ایرانی برای بازگشت به آغوش وطن دارد، در سینماهای ایران نیز فروش ۹۷ میلیارد تومان و جذب ۱ میلیون و ۵۸۰ هزار مخاطب در سینماها را تجربه و عنوانهای پرفروشترین انیمیشن تاریخ سینمای ایران و دومین انیمیشن پرمخاطب پس از انیمیشن «بچه زرنگ» را از آن خود کرد.
تکرار یک بازار موفق
البته «یوز» تنها انیمیشنی نیست که در این سالها موفق شده حضور موفقی در بازار جهانی به ویژه روسیه داشته باشد. پیش از این «پسر دلفینی۱» و «پسر دلفینی۲» و «بچه زرنگ» نیز تجربیات مشابه و موفقی را پشت سر گذاشتهاند و توانستهاند از نظر تجاری در بازارهای خارج از ایران قوی ظاهر شوند؛ موضوعی که نشان میدهد هنر انیمیشنسازی ایران از مرحله تجربهگرایی گذشته و اکنون با رسیدن به بلوغ در حال رسیدن به مرحله صنعتی شدن است.
البته بخشی از این موفقیت را باید مدیون تکنولوژیهای روز دانست که در سالهای اخیر در اختیار طراحان انیمیشن قرار گرفته است. پیش از این ساخت انیمیشنی که در سطح جهانی رقابت کند، هزینه سرسامآوری داشت اما تکنولوژیهای جدید مثل پردازش ابری و نرمافزارهای متنباز باعث شده است که استودیوهای ایرانی بتوانند با هزینهای بسیار کمتر از استودیوهای آمریکایی یا اروپایی، همان کیفیت بصری را خلق کنند. به عبارت دیگر صرفه اقتصادی و مزیت رقابتی در صنعت انیمیشن ایران، موتور محرکی است که باعث شده تولیدات ما نهتنها در داخل، بلکه در بازارهای بینالمللی قد علم کنند. برای درک این موضوع کافی است بدانیم ساخت یک انیمیشن سینمایی با کیفیت استاندارد در استودیوهای بزرگی مثل دیزنی یا دریمورکس، معمولاً بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار هزینه دارد. در مقابل، انیمیشنهای باکیفیت ایرانی با بودجهای بسیار کمتر و اغلب بسیار کمتر از ۱ تا ۲ میلیون دلار ساخته میشوند. همین میتواند موجب شود که پخشکنندههای جهانی ترجیح بدهند به جای خرید آثار گرانقیمت غربی که ریسک مالی بالایی دارند، روی آثار باکیفیت ایرانی سرمایهگذاری کنند که با قیمت کمتری تامین میشوند اما همان جذابیت بصری را برای کودک و خانواده فراهم میکنند.
البته موفقیت انیمیشن ایران در بازار جهانی تنها مدیون پیشرفت فنی یا صرفه اقتصادی نیست، بلکه حاصل یک بازنگری هوشمندانه در فیلمنامه نیز هست. استودیوهای ایرانی به درستی متوجه شدهاند که بلیت سینما را والدین میخرند، نه کودکان. بنابراین محتوا را به شکلی طراحی میکنند که برای بزرگسالان هم خستهکننده نباشد. از این گذشت انتخاب موضوعاتی چون محیط زیست هوشمندانهترین انتخاب برای ورود به بازار جهانی محسوب میشود. چرا که این موضوع مرز سیاسی و جغرافیایی نمیشناسد.
بسیاری از موفقیتهای اخیر انیمیشنهای ایرانی مانند انیمیشن «یوز» را نیز باید در همین منظر ارزیابی کرد. علاوه بر اینها به نظر میرسد انیمیشن ایران موفق شده تعادلی میان فرم جهانی و محتوای بومی ایجاد کند. به عنوان مثال آثاری مانند «ژولیت و شاه» (برنده جایزه در فستیوال پالم اسپرینگز ۲۰۲۵) با ترکیب تاریخ قاجار و سبک بصری کلاسیک، برای مخاطب خارجی جذابیت شرقشناسانه و تازه دارند یا انیمیشن کوتاه «در سایه سرو» که در سال ۲۰۲۵ برنده اسکار شد، نشان داد که پرداختن به مفاهیم عمیق انسانی مانند اختلال اضطراب پس از سانحه میتواند از سوی تمام جهان پذیرفته شود.
همه این مزیتها دست به دست هم میدهد تا بتوان آینده روشنی برای این هنر و صنعت نوپای ایرانی و تجارت بینالمللی آن پیشبینی کرد؛ راهی که سالها پیش ژاپن، چین و بعدتر کره جنوبی در آسیا بر آن قدم گذاشتند و از آن به درآمدهای شگفتانگیزی دست یافتند.